سلام
هم وطن در چه حالی؟
من؟ منم مثل بقیه.
از دیدن برنامه های مفرح و سرگرم کننده صدا و سیما که بگذریم (بله! ما که مثل شما به ماهواره وصل نیستیم. ما وقتی تی وی روشن میکنیم خبر بیست و سی نشان می دهد). این چند روز به تماشای چند سریال، خوندن کتاب، و البته تجربه بازی های درجه چندم دانلودی از برنامه بازار گذشت (آقا منچ آنلاین بازی کنید بالاخره با زدن رقیباتون اندکی دوپامین مغز را بالا می برید).
گفتم خوندن کتاب؟ بله! به لطف خوندن کتاب های دانشگاهیم مثل آسیب شناسی روانی بنده موفق به تشخیص قطعی و متقن یک اختلال شخصیتی و یک بیماری روانی در خودم شدم. بله این دو اختلال از نادرترین اختلال های روانی به شمار می آیند. درواقع ترکیب این دو اختلال روانی میشه آدمی با شخصیت من. بالاخره افت داشت یه روانشناسی خونده ندونه چه مرضی داره. هر چند که بعید میدونم درمانی داشته باشه. توکل به خدا!
آهان. سریالم دیدم اونم از نوع کره ایش! که البته یه نکته ای منو خیلی متاثر کرد. اول سریال نوشته بود " تمامی تصاویر ضبط شده از کودکان طبق رضایت والدین و تحت نظارت چندین کارشناس کودک گرفته شده است. همچنین تمامی تصاویر ضبط شده از حیوانات تحت مراقبت و نظارت کارشناس ضبط شده است." بماند که اون وسط فقط چند ثانیه یه گربه از خیابون رد شد و حیوونی نشون نداد ولی حالا قیافه منی که تو کشورم وسط شرایط جنگ و آشوب و گرونی و تهدید و خشونت و قطعی اینترنت داشتم تماشا میکردم خیلی دیدنی بود:))) آقا ما کجای کاریم اینا کجای کارند به راستی؟؟؟
از من بگذریم. میگم اون بیماری که رو تخت بیمارستان بستریه و تنها چیزی که میتونه باهاش سرگرم بشه و کمی از درد جسمیش فاصله بگیره یه گوشی و اینستاگرامشه یا اون بدبختی که تو رابطه لانگ دیستنسه و نمیتونه با یارش در ارتباط باشه یا اون بنده خدایی که بیکار تو خونه نشسته و یه ابزار برای سرگرمیش رو از دست داده یا اون مردمی که آنلاین شاپشون رو هوا رفته یا اون.... چه گناهی کردن آخه.
ایتا و بله و روبیکا مگه مال این وقتا نبود. آخر چرا؟
